Pierwszym założeniem obronnym na górze Chojnik był podobno gród plemienia Bobrzan. Pierwszą udokumentowaną budowlą, był wzniesiony w II połowie XIII wieku przez Bolesława Łysego-Rogatkę dwór myśliwski o cechach obronnych. Dwór ten pod koniec XIII wieku rozbudował Bolko I Surowy. Za czasów Bolka II, prawdopodobnie około 1355 roku, wzniesiono na Chojniku zamek zastępując wcześniejszy dwór. Na skalistym szczycie opadającym od południa pionową ścianą powstała trudna do zdobycia kamienna twierdza.

   Zachodnią część nieregularnego czworoboku założenia zajmował budynek mieszkalny, a wschodnią – okrągła wieża. Pozostałe boki niewielkiego dziedzińca to potężne mury. Po śmierci Bolka II wdowa po nim księżna Agnieszka oddała zamek w 1392 roku późniejszemu protoplaście potężnego śląskiego rodu – Gotsche Schoffowi. W rękach tego rodu zamek pozostawał do końca swojego istnienia. Gotsche Schoff wzbogacił istniejące zabudowania w 1405 roku o kaplicę św.Jerzego i św.Katarzyny, którą umieścił nad bramą wjazdową w wykuszu z czerwonego piaskowca (niedawno częściowo odbudowaną). W XV wieku warownia została mocno rozbudowana. Od strony północno-wschodniej powstał rozległy zamek dolny o nieregularnym kształcie, który zajęły głównie pomieszczenia gospodarcze. Na środku dziedzińca zamku dolnego wzniesiono kamienny pręgierz.

   Zamek nigdy nie posiadał studni, a wodę gromadzono w skalnych cysternach. W pierwszej połowie XVI wieku dokonano kolejnej rozbudowy. Powstał wtedy otoczony murami trzeci dziedziniec przylegający do zachodniego muru zamku dolnego. Prawdopodobnie podczas tej rozbudowy zwieńczono wszystkie mury zamkowe krenelażem. W 1560 roku od strony północnej całego założenia dobudowano obszerną basteję. Wojna trzydziestoletnia spowodowała, że zamek umocniono od strony najłatwiejszego dostępu fortyfikacjami i dodatkową bramą wjazdową. Kiedy w 1634 roku ścięto Jana Ulryka von Schaffgotscha, zamek został skonfiskowany przez cesarza, jednak w 1649 roku zwrócono go poprzednim właścicielom. Gdy 31 sierpnia 1675 roku zamek spłonął od uderzenia pioruna nie podjęto się już odbudowy. Opuszczona warownia popadła w ruinę.

   W 1822 roku utworzono tu odwiedzane chętnie przez turystów-kuracjuszy funkcjonujące do dziś schronisko.